به طور کلی میتوان نور را به سه دسته تقسیم کرد ، نور محیطی ، نور منطقه ای و نور مودی که در ادامه با هر کدام از نور ها آشنا می شویم.

نور محیطی

light-environmental

این نور به صورت یکنواخت در یک فضا پخش می شود به طوری که کل فضای اتاق را روشن می کند. این نوع نور معمولا توسط منبعی تقریبا بزرگ که در بالای اتاق قرار می گیرد.
این نور عامل اصلی برای دیدن اشیا می باشد. نور محیطی باعث تفاوت درخشش در اجسام مختلف می شود لذا چشم سریع تر می تواند با محیط تطبیق پیدا کند، به همین منظور چشم با سرعت آهسته تری خسته می شود. چشم، نبود نور محیطی را کاملا حس می کند، به عنوان مثال مطالعه صرفا با یک چراغ مطالعه، کار ناخوشایندی برای چشم است. به بیان دیگر نور متعادل محیطی، فضایی راحت و با آرامش ایجاد می کند.

نور منطقه ای

light-regional

نور منطقه ای مجموعه ای از نور هایی هستند که در یک فضا برای فعالیت های خاصی استفاده می شوند، به طور مثال برای مطالعه، بحث و گفتگو. نور منطقه ای  علاوه بر این که باید نقاط مورد توجه را نورانی تر کند، باید برای حفظ هارمونی فضا با نور محیطی هم متناسب باشد. نور منطقه ای توسط وسایلی تولید می شود که می توان نور آن ها را هدایت به یک منطقه خاص کرد. انعطاف پذیری بیشتر در دقت ابزار روشنایی موجب می شود که بهتر بتوان نور را به سمت جایی که به آن نیاز است، هدایت کرد.

نور مودی

light-moody

نور مودی یک فضای آرامش بخش و دل پذیر تری را خلق می کند. این نور می درخشد اما به ندرت می تواند فضایی را روشن کند. اما این نور مصارف گوناگونی دارد مثلا: برقراری ارتباط، هدف نهایی آن ایجاد آرامش روح و روان آدمی است.
بهترین تاثیر نور مودی هنگام عصر می باشد که هوا به سمت تاریکی می رود. نور مودی جایی باید قرار داشته باشد که بتواند بهترین اثر را داشته باشد مثلا روی سقف یا دیوار باشد یا در کناره های پنجره، میز ، دراور ، طاقچه و یا کف زمین قرار بگیرد.

دیدگاه خود را بنویسید